Yüreğimin Cenneti

Koklayarak öper kadınlar

katıksız,saf,içten..

ana gibi, yar gibi, yaren gibi.

bazen küçük bir öpücüğü içini ısıtmaya yeter

gülüşüyle iner ilk cemre..

nefesiyle çiçek açar; rahmet yağar.

gökkuşağı gibi sarar ruhları.

Der ki sevdiğine;

ben kadınım..

gülüşlerim yurt,kalbim mülteci

güldürdüğün kadar güzelim

sevdiğin kadar sevdalı..

gülüşüm; yüreğimin gönül penceresinden

şiirler bırakır papatya saflığında

yürek kıyına..

Ben kadınım!

beklemeyi en iyi ben bilirim..

gözlerim nemli,hayallerim umutlu

olmadığım yerde sızılar bırakırım

keskin,kırgın, içten..

çok seven..çok sevdiğindendir bu kadar incinen

gülüşüm yansır..

ama; hüzünüm hep içeride kalan.

Ben kadınım!

ne çok şeyi anlatır gözlerim

bakışımda saflık, gözlerimde efkar

gamzelerimde sır,

dokunuşumda sıcaklık

gülüşümde narinlik.

Ben kadınım!

sensizliğin şiirini yazan

sevdasını kilime harf harf dokuyan

hasretle kavrulmuş yüreğini,

yüreğinin cennetini..

sevdiğinin yüreğine eş eden..

Ben kadınım!

dudakları mühürlü,

sevdası,aşkı mabedi, yürek ürpertisi

cennet kokan..

solunda kıblesi, avuç içinde duası

eksilmeyen.