Zaman / Insan/ Hayat
Bir düş koruluğudur 'zaman' ,
Üç bilinmeyenli adı ?hayat' olan bulmaca...
Aşkların sevinçlerin ve ayrılıkların
Düşe kalka son durağı...
Hep biri orda biter; biri sıra alır...
Bu başka! Bu hiç bitmez!... Hah!
Ne Süleyman'lar ne evliyalar
Nice Ferhat'lar nice şirin'ler,Şehrazat'lar durur midesinde...
Aşklar öyle kör eder ki gözleri; aslında biliriz,
Ne son trendir bu , ne de biter vagonlar...
Beden ve gönülde benzeşir tezatlıkta.
Biri lokomotif biri katar.
Sadece ?birinin elinden tutar' şimendifer
Ama kendi bile bilmez kaç katarlık vagon çeker
Gider birilerinin koyduğu iki ayaklı yoluna
Kaçı daha var ardında göremez!
Biri kıdem aldıkça eskir yıpranır gerdanları buruşur,
Diğeri yıl aldıkça delişir azar kudurur...
Ebe'nin eline düşmekle dört divana Sala arasındaki sürenin adı 'hayat'.
Zamanı kullanabildiğimiz kadarki bulmacanın adı...
Bilinmeyen kelimesi 'lokomotif'!...
?Birinin elinden tutabildiğin' kadardır keyfi tadı...
Elinden tuttuğun bile belki affeder bir gün, döner de!..
Zaman ve hayat: 'hayatta affetmez' adamı!