Burjuva Kadını

Üstümde çetin bir kayıtsızlık

Üstümde beyaz ayakların

Çatlamış sabır taşı namlumun ucunda

Ellerin çiçekler örer avlumun ucunda

İşçi tulumuma sinmiş fabrika dumanı

Dokunur musun alnımın en kırışık çizgisine kadar

Nice bin çekiçten bir gürültü ağar

Görür müsün sarkık iskeleye tırmanan avuçlarımı

Bir burjuva kadınına, ilk defa mektup yazdım bugün

Düşlediğim ilkbaharı çalan asillere

Kızgınım yazan parmak uçlarıma ve o kadar da kırgınım

Yabancısıyım esrarı bana kapalı kalan bu yolculuğun

Yok hiçbir nedenim

Yok hiçbir küfürüm

Ağızımda trajik bir fonla çıkan

Hala oynadığım rollerle dolu dünya

Öyleyse,

Ölümü de oynarım

Aşık olmayı da

Sen gittiğinde bu sahneye bir gerçeğin husumeti sızdı

Ve sen artık oyunumun en uzak kopmuş varlığısın

Bir burjuva kadını sevdim bugün

Gözlerim körleşmiş

Neden istiyorum bunu

Neden söyleyeyim ki

Seni artık bulamazken

Bütün insanların acısıyla yalnızım

Hafifletmiştin bu korkumu

Ama şimdi adsız bir utançsın