Kimsesizlik Sendromu

Zaman yoku hiç geçiyor

Bir meçhulün koynundayım

Boşluk ruhumu içiyor

En başın en sonundayım

Issız garip ve kimsesiz

İçim ağlar sessiz sessiz

Bazen kalırım nefessiz

Hava almak zorundayım

Silinir şekil ve zemin

Demiyim sanki kederin

Düşünürüm derin derin

Kah bir ateş korundayım

Tüterim çıkmaz dumanım

Sanki uçurum dört yanım

Emanet bana bu canım

Taşıma kararındayım

Kaderimi sırtlandım ben

Yaralandım kurtlandım ben

Yalnızlığa şartlandım ben

Garipler kervanındayım

Tek geldim tek giderim ya

Cana cefa ederim ya

Demek böyle kaderim ya

Ölene dek onunlayım

....