Sürgünlüğün Gezgin Tarentelasında

'tut ki bir şehrin mushafını yırtarken ölmüşsünüz'

yaşamak nedir

öfkesinde izdüşümlü hayaller öteleniyorsa

yalnızlığı çırılçıplak bir çiçektir

sürgünlüğün gezgin tarentelasında

bak işte yorgunsunuz

salıncağı kalbim

kırık döküktür

'gecenin feryadı ne zaman okyanusa düşse'

hüzün;

sessizliğin deli şafaklarının kara noktası

ve her an her şey tutuşacak gibi

alev alıp kalması

hantal gözbebeklerinde kaldırımların

bir başka tanımı da olabilir mi bilmiyorum

sanki;

tanrı'ya yakarırken arsızlık etmesi bu dudakların

ey hayat!

tankla topla gelmeyi bırak

yokluğun neresi büzüştürülür

dinle usul usul ölü şairlerin son şiirlerini

yüzü buruk

o kasım gecelerini

pare pare dökülür