Cehennemin Ve Cennetin Anaforu

Anısına saygıyla

Ne çok benzermişim ağaçlara

kurur dizelerim

dalım kurur

sesleri sökülen sözcükler gibi

ölür şiirim dudaklardan uzak

sövün soyun sıkın sökün kapitalin gözündeki cinin üfürüğündeki bilinmezlikle

içimde yanık bir sarı gelin ağıdı

bulutlanırım gezi bağları türküsünde Erciyes üstü

göz yağmurlarım güz yağmurlarından - sen de ıslandın mı

teselli için olsun sarılma

dalımda alazımın çıngısı

üstüm altım avazlı bir halk sesinin mevsimi

uç verdi bir dize ateş

köknarım

la-dinim

tubam

obezim abaz'ım öpemem seni ayandan

beni bende etme aklımda şiir var

dudak yapraklarını uzatma inatla

içimin dikliğine dallarımda tezat var

sarı çiçeklere bürülü dişi bahar

önce sarıya sonra kırmızıya bürün

her daim platonik ateş kal aklımda

cehennemin ve cennetin anaforunda yaratıldı aşk

kadehin içimdeki kimyasında dönerken gök

dönmez statükocu akıl

saçlarımın ak sayfasına yazılır satır satır

teninin cennetinde esrik bakır kızılına çalgın gözlerime

dalıp zulmün edebi kalemi

püskürttü tarihe biber gazı ve tazyikli su destanını

çapul/ destan /kırmızı giysi /kadın

öpüşmek gülüşmek konuşmak

yani ağaç olmak men edildi artık

şiirler mecazlardan yosun tutacak

ne çok benzermiş şairliğim ağaçlara

kurur dizelerim dal budak

her şiir ölür dudaklardan uzak