Selam
//
selam...
nasılsın
çok zaman oldu biliyorum
biliyorum tüm mevsimlerde kıştı
düşürme yüzünü, düşen yüzün olmamalı
dur bakayım… hala derin, hala nemli ve hala anlam yüklü, biz yüklü gözlerin
hayat derdin bana hatırladın mı bende sana yaşamak
en çok biz yakışırdık aşka, aşka en çok biz katışırdık
neden suskunsun... benim ki de soru işte pardon ya
mutlu musun demeyeceğim sende sorma zaten
zordur bilirim seviyormuş gibi davranmak hayatı
neden, nedensiz giden, gidilen biz olduk diye de sormayacağım
saymadım, sayamadım da zaten kaç adımdı yokluğun
günler, aylar, yıllar mevsimler gelip geçmiş olsa da
ne senden ne de bizi hatırlatan hiçbir bizden asla geçmedim,
geçemedim be gülüm
bizi
taşıyamasada artık sensizliği giydirdiğim omuzlarım,
içim çıkmazlarında izlerini taşıyan her acıya diz çökmüşlüğüm olsa da,
üşüsem de bizi servilerin gölgesinde,
ihanet saysam da sensiz aldığım her nefesi ömrüme
yeminliydim... yeminliydim be gülüm
seni son defa koklamadan, son defa dudaklarına sımsıkı sarılmadan
ölmemeye
biliyorum
zamanın bile kölesi olduğu bu imkansız aşkta
yine, yeniden yaşayamamanın hem esiri hem de efendisi olacağız
izin ver eskiden olduğu gibi harmanlanayım yine dudaklarında
yatırayım yine bizi yüreğimin en karanlık mahzenlerine olur mu
gözlerini bulutlarına banıp, ıslanıp yine kirpiklerine gideceksin biliyorum
bu sefer ağlama...sakın ağlama bu sefer gamzelen, çiçeklen yeter gözlerime
ve gülümseyerek dudaklan, kenetlen son defa da olsa ağarmış nefesime...