Babama

az önce bindirdik seni

sesi kulağımızı tırmalayan boğaziçi trenine.

torunlarınla beraber el salladık ardından.

bir hüzün çöreklendi yüreğime

içim buruk,ağladım sessizce.

masanın üstünde,

trene yetişememek korkusuyla

yarım bıraktığın sigaran.

koltuğun üstünde seccaden.

lavabodaki havlu bile

buram buram sen kokuyor.

özlemek çok zormuş be babam

bilseydim bu kadar zor olduğunu

ayrılır mıydım dizinin dibinden.

hatırlar mısın?

uykum gelince

sessizce gidip senin yatağına yatardım.

çünkü senin kaldırmaya kıyamayacağını bilirdim.

sıcacık koynunda yatardım.

annemin sesi hala kulaklarımda

koca kız oldu hala senle yatıyor.

o kızardı,ben hiç umursamazdım.

keşke hep çocuk kalabilseydim baba.

evlat sahibi olunca

daha çok bildim kıymetini.

yüreğimde daha çok büyüttüm sevgini.

annem duysa şu yazdıklarımı

çok kıskanacak biliyorum.

kıskanmasın baba

onuda seviyorum.

ama sen başkasın.

kız çocukları babasına hayran olurmuş derler

doğruymuş baba.

nerde kasketli,siyah paltolu,

gözlüklü,

omuzları hayat mücadelesinden çökmüş

birini görsem,

aklıma sen gelirsin.

içim burkulur,

özlemim daha da büyür.

seni çok seviyorum canım babam.

yüzüne söyleyemiyorum sevgimi nedense

ama sen hissediyorsun biliyorum.

allah sana uzun ömürler versin.

hiç başımızdan eksik olma.

ben senin acına dayanamam.

senden başka kimseye

sırtımı dayayamam.