Dünyaya Doğru

Bütün sıkıntılarım anlamakla başlıyor

Her şeyi bilmekle zincirleniyor kafam

sesim tanınmaktan örseleniyor.

Nerde? Diyorum bu “herkesleşme” dağının hükümranları?

Bu ucuzluk pazarının bezirganı kim?

Kim kurdu bu arkların içine bu otobanları?

“Soluklanmak” şimdi ne ontolojik bir terimdir.

İçim

bankalar ve ideolojiler devirmekle meşhurdur çay bardaklarında

Ve otomatlarda, “yuvarlanıp giden” her tenekeye

İmgeler devşirmekle suçlanmakta sicilim.

Lazerlerle de silinemiyor alnımdaki o berzahî leke

Yazgımı “leke”leyen hırpanî akıl da kim?

Ben akıl almaz çağlardan sarkıtıldım dünyaya

geçtim midesiz vücutların içinden,

Aşksız, inançsız ve kavgasız kavimleri

“her şeyi bilmenin” serencamıyla izledim.

Ve bildim,

“olur olmaz” yaşlarında gençliğimin

“olmaz olur mu” diyeceği çetrefilleri

aktivasyon kodlarıyla tanımlanamazken kimliğim.

Ben akıl almaz çağlardan sarkıtıldım dünyaya,

Örtüleyemez iyimserliğimi hırçın kafiyelerim.

Ne onulmaz öte çağlar isterim, ne dilsizlik huzuru, ne fütürist bir şiir

Bana yalnız, gidilecek bir yol

Bir de;

tek sindiğim insanlar gerek

Tiksindiğim insanlar değil.