Güneş

dağlar bir ezgiye hasret gibi

sunmakta kendini,

doğ ey güneş

tan zamanı geldi

birde gecenin ezgisini getir,

sen yokken biz dinledik

dağlar sustu

şimdiden hasrete kapıldı

bir gün beklemek gerekecek

daha eskilerden kalma

her volta atışında günün

hüznüne bezenir yalnızlık,

ne korku sindirir günleri

nede ılıman iklim kaplar

burcuna girmişse ay

kendi iç benliğinde yoğrulur

gecenin sesinde bir ezgi yaptık

kıl bizi güneş kendine

sal bizi ışığın akışına