Hayat Acı Söyler Dost Kalmayınca

Hayat dipsiz bir boyut

Ve şekilsiz ırmakların düzensiz debisi.

Akıntısında yok olmak,

Ya da yoktan var olmak

hayatın ta kendisi..

Dünün eşgali belirsiz

Bu gece,

Karanlık sulara gömülü

Ulaşılması güç bir yaşam belirtisi.

Yarın,

Yosun kokusunda evlat acısı

Ve deniz anaları yine ışığa hasret...

Denizin yarasına tuz basan kuşcukların

Tüy tüy akan nefretine

Ne yapsın muzdarip martılar?

Dalgaların köpüğündeki maviye

Katran döken demirsi garez

Hizaya geçmiş bir parmaklık edasında.

Zavallı martılar yas turları atıyor tepede

Tepede ise kırk derece yalnızlık..

Yalnızlığına ağlayan bir bulut.

Son umut niyetine nakışlı

Üzerinde beyaz yazıları,

Dolaşır durur maviyi.

Soluk ve nemli mürekkebi,

Aslında

Benlik mintanı giymiş böceklerin

sırtlarından akan teri.

Karanlığın hüküm sürdüğü

Görülen bu alemin görülmeyen yerinde

Örüldü nicelerin ağı,

Aşkı yitirmiş insani kişiliklerde boş durmadı

onlarda güneşin ferini söndürdü.

Ay zaten geceden kacmışçasına uzak.

Rüzgarlar esmekten aciz,

Ve kocaman dağlar

Hangi saftalar unuttular...

Ortak lisanların unutulduğu

Seçmeli bir ders mi ki hayat?

Yoksa

Sigortası atan bir cümle mi?

Zaman daralıyor biten her cümlenin sonunda,

Unutulan her noktada.

Hastalıklı özneleri tedaviye vakit kalmadı

Koyu heceler muammaya kelime duruyor!

Şimdi,

Yeşeren küfürleri dalında bırakma zamanı

Çok zaman geçmedi çünkü,

Susuz fiilleri toprağa vereli.