Kanca
Hayatın görünmeyen
yalnız;
ucu, eti
oyarcasına batırdığı kancaları
birer birer astı insanları
yalın ayakları, bedenleri sallanırken
bazıları işe gidiyor, bazıları okula, bazıları evi baştan aşağı temizleyecek, bazılarıysa hâlâ uyuyordu
görünmüyordu kancalar
ama oradalardı
gökyüzündeki bulutlardan sarkıyorlardı
içi bir türlü dolmak bilmeyen o derin his
kubbedeki cesetlerin etrafı sis
buna rağmen devam eden, salise salise işleyen saatten geliyor o ses; oldukça tiz
diyeceğim odur ki
ki;
nefes almayan bedenler
ve ruhları
birileri soluk almadan
sürgün ediyor,
reklam arasının bitmesini bekler gibi yaşayan ölüleri izleyen
olmayan duygusu empati ya da olağanca sadistti.
Fakat
böyle olsa dahi
reva olmayan bu hayatta hayat devam ediyor.
Adı intihamdı, affına sığınıyorum efendim e fazlasıyla garipti.