Ne Yaman Yolculuktu

Kelimelerin anlatamadığı

bir öyküydü hayatı

kahır dolu bir ömrün ağırlığını

taşıyamadı okyanuslar taşıyan yufka yüreği

onca metaneti çözemedi kördüğüm olmuş yükünü

yetmedi karanlığı yırtmağa ak şafaklar için

acılarla törpülenmişti iradenin direnci

köprüler atılmıştı yolun öbür ucuna

kimseyle vedalaşmadan girdi

gerçek sılasına yol alan yolculuğa

kadere razı olmuşlar gibi.

İlkyazdı

kelebeklerin uçuşlarına karıştı ruhu

özgür hayata kavuşmuşlar gibi.

Zamansız mı desem bu yolculuk

henüz tomurcuğa durmuş sabiler kime emanet

güvendiği bahçıvan kim

cevaplanmamış nice soru varken

neydi telaşı sanki

zifaf odasına koşanlar gibi.

Kurulmuş bir tahtta dört omuz üstünde

ne yaman yolculuktu

yurdunu yitirmiş sultanlar gibi.

Çocukları yetim şimdi

kış tüneyecek iliklerine

tütmeyen bir ocak başında

tiril tiril üşüyecekler ömürlerince

dillerde kalacak özlemleri çiçeklerin

gözbebeklerinde gizlenir hüzün

onlar, Allah'a emanet artık

mahzun dualar gibi.

Elbette zaman ilaç gibidir

zamanla gülse de yüzleri

bir şeyler akacak hep yüreklerine

bütün yetim çocuklar gibi.