Saatler

hiç bitmeyecek takvimin

pembe tozdan yalanı

mevsimler ne ara hasret diye yazıldı

gelişin ölüm diye adlandı

yürüdükçe dökülür yaş sanağı

yakmak için yanar ufkun karanlığı

kara mürekkebin umut pınarı

döküldükçe gönlüm ufalandı

suretimin ince çizikli yollarında

hasretinin yolculuğu

adımladıkça artar vurgunu

gözlerimden öper sensizliğin uykusu