Yalnız İkimize Eser Dehşet Rüzgarlar

Ey saki!

Haydi durma, doldur boşalttığım kadehleri

Vur dibine dibine.

Sen de vur yalnızlığa.

Parçalansın kadehler, dökülsün meyler...

Ve çınlasın kulaklarımda...

Hüsranla kanayan sevilerde, çığrından çıkan plaklar.

Ey sevdalım...

Ne olmuş, sana Kerem demişsem

Ne çıkar keşişin kızı Aslı olsam gözünde

Ve Sen de Islahan Şahın oğlu Mirza...

Sarhoş olurken kadehlerde,

Aynı sevdayı çekmedik mi yüreklere?

Hani...

Hani tenini/tenimde hissettiğimde

Vardı ya ..

Kulağıma fısldadığın, gün görmemiş ve biraz da ayıp sözcükler,

Sevişmelerimizde nasıl da sarhoş vaziyette dansederler.

Geç kaldın be, Allah'ın belası saki,

Bak, nasıl da kara gözlerimi terketti Kerem...

Hadi doldur şu kadehi.

Ve şimdi çıldırırken evrenin çarkı feleği,

Belki...

Belki de, fırlatır yüreğime Kerem'i.

Seni seviyorum tek tanemle başlayan kelimelerle

Tutsam ateşten ellerini

Çözülmese de gerdek elbisemin efsunlu düğmeleri...

Razıyım ateşine,

Vallahi de razıyım ,canımdan can vermeye..

Hatta alev alsa da saçlarım, yansa da tenim

Ben gene de seninim...

Ve ebedinde,

Küllerinde kül olmaya yeminliyim..

İsrafil'in suru eşliğinde, koparken kıyametler

Yalnız ikimize eser dehşet rüzgarlar.

Karışır küllerimiz.

Ve üflenirken efsunlar,

Gelir, ciğeri beş para etmez vuslat.

Hasret biter ve açılırken düğmeler

Şimdi arsızca sevişir,

Bütün külden zerreler.

ZEVAL ---22.09.2010----18.30